«ខ្ញុំអស់សង្ឃឹមយូរហើយ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថា កូនខ្ញុំបានធូរស្បើយនោះទេ»បុរសម្នាក់ត្រូវបានចាក់សោរបង្ខាំងនៅបន្ទប់ក្រោយផ្ទះ។ នៅពេលក្រុមការងារចុះទៅដល់ គាត់មិននិយាយស្តីអ្វីទាំងអស់ ទោះបីជាខំសាកសួរគាត់បែបណាក៏ដោយ។គាត់ចាប់ផ្តើមឈឺនៅអាយុ២៥ឆ្នាំ។ គាត់រៀនត្រឹមថ្នាក់ទី៩ ក៏ឈប់រៀនហើយបានបួសជាព្រះសង្ឃ។ បន្ទាប់ពីបួសបាន២ព្រះវស្សា គាត់ក៏ចាប់ផ្តើមមានអាការប្លែក ដូចជានិយាយច្រើនឥតឈប់ ស្រែកជេរ ដើរអត់ដឹងផ្ទះ សូត្រធម៌ ក្រាបសំពះ ពេលស្រែកចេះតែញីក្បាល អត់ដេក មិនដឹងអី មិនអាចទំនាក់ទំនងបាន។ក្រុមគ្រួសារបាននាំគាត់ទៅពេទ្យប្រទេសវៀតណាម ស្កេនមើល ពេទ្យថាប៉ះពាល់សរសៃខួរក្បាល ហើយគេឱ្យថ្នាំលេបមួយរយៈ បានត្រឹមសម្រន់ អស់ជាតិថ្នាំ ក៏ធ្វើទុក្ខឡើងវិញ។ បន្ទាប់មក អ្នកជំងឺត្រូវបានសាច់ញាតិនាំមកព្យាបាលនៅពេទ្យរដ្ឋនៅភ្នំពេញរយៈពេល៥ឆ្នាំ បានសម្រន់រឿងដំណេក និងមិនសូវស្រែកឡូឡា។ ក្នុងពេលដំណាលគ្នានោះ គ្រួសារក៏នាំគាត់ទៅមើលគ្រូខ្មែរចំនួន៥រូប តែមិនបានធូរស្បើយឡើយ។បន្ទាប់មកទៀត សាច់ញាតិបាននាំគាត់ទៅមន្ទីរពេទ្យបង្អែកស្រុក បានប្រហែល៣ខែ បានត្រឹមសម្រន់រឿងដំណេក។ សាច់ញាតិមានអារម្មណ៍សង្ឃឹមថានឹងបានធូរស្បើយ។បន្ទាប់ពីទទួលបានការព្យាបាលពីអង្គការ TPO បានរយៈពេល៣ខែ ក្នុងពេលរដូវបុណ្យដាក់បិណ្ឌ
